Pisanie formuł z danymi z innych arkuszy
W Excelu bardzo przydatną i dobrze działającą funkcją jest import danych między arkuszami i plikami. Pisanie formuł z danymi z innych arkuszy czy też plików to częsta operacja wykonywana w Excelu. Jeśli wykorzystujemy dane z innego arkusza należy pamiętać, że każde kliknięcie jest rejestrowane. Rozpoczynamy pisanie funkcji w arkuszu w którym chcemy mieć widoczny wynik. następnie w zależności od potrzeb obliczeń wskazujemy dane do wykorzystania. gotową formułę zatwierdzamy klawiszem enter. Ne należy wracać do arkusza początkowego, ponieważ i to działanie zostanie zarejestrowane w formule. Efektem, a zarazem przejawem tego będzie automatyczne umieszczenie nazwy arkusza w treści formuły i zakończenie nazwy znakiem "!". Takie automatyczne zapisy można oczywiście ręcznie korygować, jednak wymaga większej kontroli. Najprościej jest przestrzegać kilku prostych zasad, jednocześnie wyrabiając poprawne i wygodne nawyki pracy.
Skąd pobierać dane do formuły?
Używać danych w formułach można, wskazując je w tym samym arkuszu, w innym arkuszu niż rozpoczynamy pisanie formuły, jak również w innym skoroszycie (pliku). Każdy przypadek kończymy użyciem klawisza ENTER, gdy zatwierdzamy formułę do wykonania. Czyli po prostu gdy kończymy jej pisanie. Jest to pewniejsza metoda, chociażby z wymienionych we wstępie powodów.
Pisanie formuł z danymi z innych arkuszy
- Pisanie formuł korzystając z danych w tym samym arkuszu jest dość intuicyjne. Tutaj ścieżka jest prosta, ponieważ zawiera adresy komórek, nazwa arkusza nie pojawia się.
- Większej koncentracji wymaga pisanie z używaniem danych z innego arkusza. Tutaj formuła zawiera nazwy arkusza, zakończone wykrzyknikami oraz adresy komórek wskazanych w tychże arkuszach.
Pisanie formuł z danymi z innych plików
- W przypadku korzystania z danych zawartych w innym pliku (skoroszycie Excela) należy pamiętać, aby przed rozpoczęciem pisania mieć otwarty plik, z którego danych potrzebujemy. W przeciwnym razie mogą być trudności z kontrolowaniem wszystkich automatycznie rejestrowanych kliknięć. Tutaj treść formuły jest najbardziej rozbudowana. Dlatego że zawiera ścieżki dostępu do pliku, z którego dane wykorzystujemy. Czyli między innymi nazwę użytkownika, nazwę dysku, folderu, pliku, jak również oczywiście adresy komórek.
W następnym artykule opiszemy zagadnienie blokowania, tj. mrożenia adresów przy pracy z innymi arkuszami i plikami.